Frido Affourtit

Frido Affourtit Training Coaching Reintegratie

Mijn voorgenomen doelstelling:

Mijzelf vertrouwen en de gedachte (beperkende overtuiging) ‘ik kan het niet’ om te buigen naar ‘ik kan het wel’ Met als reële kanttekening: Ik hoef niet alles te kunnen.
We zijn van start gegaan met het kennismaken, de doelen van de dag uit te spreken en deze te verduidelijken en aan te scherpen. Vervolgens hebben we aan de hand van foto’s ieder onze hond
uitgekozen waarmee we in de ochtend gingen werken. Ik heb Beer uitgekozen; Hij blijkt een ietwat eigenzinnige hond die graag zijn eigen gang gaat. Daarnaast gaat Beer in de weerstand als
het hem niet bevalt. Met de hond aan de (3 meter) lijn zijn we over het veld gaan lopen. In eerste instantie liet ik de lijn niet volledig vrij, ik was bang dat de hond te ver bij mij vandaan zou gaan lopen. Daan vraagt
mij wat ik ervaar als Beer trekt. Wat ik voel als hij in de weerstand gaat? Ik vertel dat er irritatie bij me opkomt, het plezier wordt minder en ik denk geen contact meer te hebben. Voor mij hoort kort houden blijkbaar bij contact hebben?
Later komt Corien naar mij toe en ze vertelt me dat het mooi te zien is hoe Beer in contact is met mij……. Dat het niet vaak gebeurt dat hij zo bij de baas blijft, want normaal schiet hij alle kanten op. Ik had het zelf niet in de gaten en vervolgens heb ik de lijn volledig laten vieren. Beer liep gewoon mee, slechts af en toe ging hij iets anders doen. We hadden ‘gewoon’ contact en dat had ik zelf niet in de gaten……… Ik vertaal deze ervaring naar de praktijk: Er zit in mij veel meer aan kwaliteit dan ik zelf besef. Het is dichterbij dan ik denk.

 
Als we napraten over de ochtend met de honden staat Beer dicht tegen mij aan. Na het gesprek gaan we terug naar het veld. En terwijl ik naar het veld loop, gaat Beer in de rem. De anderen
staan nog op de plek van gesprek en Beer heeft zoiets van ‘ik wil hier blijven’. Ik vraag me af wat nou maakt dat hij in verzet gaat? Ik was al met mijn gedachte op het veld. Beer nog niet. Voor mij
is dat een herkenbare spiegel naar de praktijk: Dat ik sneller wil/ga dan de ander. Ik heb daarna Beer even de tijd gegeven en toen liep hij weer netjes mee. ’s Middags -na een lekkere lunch- hebben Daan en Corien een opdracht aan ons gegeven en in mijn geval hadden ze daarvoor twee honden uitgekozen. Ik kreeg de opdracht om de twee honden te laten zitten, vervolgens vijf meter van ze weg te lopen en ze daarna te roepen. De honden, Tete een jonge hond die de commando’s zit en blijf niet kent & Brena die totaal haar eigen gang gaat, waren niet zomaar door Daan en Corien uitgekozen. En wat ik ook probeerde, ik kreeg de opdracht niet voor elkaar. Corien vraagt aan mij tijdens de oefening wat er gebeurt en ze verduidelijkt nogmaals dat de twee honden moeten zitten en vertelt ook dat dat op verschillende manieren kan. Ze hoeven dat dus helemaal niet tegelijk te doen! Dat is wat ik blijkbaar wel gehoord heb. Ik wil het hoogst haalbare en dat wil ik voor elkaar krijgen. Dan pas is het voor mij goed. Ook dit is voor mij herkenbaar in de praktijk. Corien vraagt nog tijdens de oefening waar dat over gaat. Voor mij gaat dit over bestaansrecht, pas als ik dat ‘grote’ kan, dan pas heb ik recht van bestaan. Dan pas beteken ik wat in deze wereld. Als ik dát voor elkaar heb, dan hoor ik erbij. Hierdoor zie ik niet wat er al is en heb ik de volledige opdracht niet goed gehoord. Al tijdens de uitleg van de opdracht gaat dit spelen en dan blijft alleen het moeilijkste van de opdracht hangen. Ik hoor dan de rest van de opdracht niet meer. Op zo’n moment zie ik dan niet dat het al prachtig is dat ik contact heb gemaakt met beide honden. Dat ze allebei tegelijk zaten. We eindigen de dag binnen met het formuleren van een persoonlijke opdracht om thuis drie weken lang iedere dag iets doen wat te maken heeft met de inzichten van deze spiegeldag. Om dit meer vorm te geven is het belangrijk om dit te delen met iemand en om na drie weken een feestje bouwen. Ik ga een keer per dag mediteren met wat er goed gegaan is deze dag, met het beeld van de twee zittende honden. 

Deze dag heeft mij rust gebracht. Ik kan gaan genieten van wat er al is…… In de komende praktijk kan ik gaan ‘vertrouwen op mijzelf’. En aanvaarden dat wat er is, oké is. Als ik samen met een andere trainer een training geef, dat ik dan mijn ding kan doen en dat de andere trainer zijn ding kan doen, zonder oordeel. Dan kan ik nog meer genieten van het geven van trainingen, zowel van het begeleiden van groepen als van de andere trainer. Dan is de training die ik geef oké met wat er is. Dan begeleid ik mensen op mijn manier en die is oké. Dat een ander het anders doet, neem ik dan alleen aan als een feit, zonder oordeel naar mijzelf. En dat geeft mij veel rust en meer plezier. Wat is het toch prachtig en ontroerend om met de energie van honden te werken. Zo’n zuivere en duidelijke energie. Een ‘grotere’ spiegel is niet te vinden. En wat is het mooi om zelf deze energie te ervaren in het contact met de hond en samen te genieten van ‘wat er is’……

Beer, Tété en Brena dank jullie wel!