De dag begint rustig met een warm welkom. Samen komen we binnen, ieder met een kop koffie of thee in de hand, en een moment van kennismaken vult de ruimte. Er is geen haast, geen druk, de tijd staat even stil. Al snel voel je dat deze dag draait om veel meer dan alleen een training: het gaat over bewustzijn, zelfinzicht en vooral over de verbinding met jezelf en met anderen. Ik vertel hoe we gaan samenwerken met de honden en op welke wijze zij een spiegel zijn voor ons gedrag en de dynamiek binnen een team.
We stappen naar buiten. De frisse lucht slaat je tegemoet, de wereld buiten lijkt net even anders dan binnen. De geluiden van de natuur vullen de ruimte het zachte gekwetter van vogels, de geur van aarde en gras, het koele gevoel van de lucht die je huid aanraakt. Alles ademt rust. Je voelt hoe je spieren zich ontspannen, de gedachten van de ochtend verdwijnen naar de achtergrond, en je begint je volledig te richten op het hier en nu. Wat voel je? Hoe voelt de zon op je gezicht? Wat hoor je nog meer? Het geblaf van een hond, de ritselende bladeren in de bomen. Alles komt tot rust, en jij ook.
En dan komt de vraag die je uitnodigt om echt te voelen: “Wat gebeurt er in je als je naar de honden kijkt? Hoe reageer je als een hond bij je komt?” Deze vraag is eenvoudig, maar diep van betekenis. Het dwingt je om te observeren niet alleen de honden, maar vooral jezelf. Hoe reageer je van binnen? Wat roepen ze bij jou op?
Dan komen Marley en Peaches het veld op. Marley, de kalme Newfoundlander, loopt langs de randen van het veld. Zijn bewegingen zijn rustig, bedachtzaam, alsof hij de wereld om zich heen wil opnemen. Peaches, de energieke poedel, rent vrolijk rond, haar staart kwispelt uitbundig. Ze begroet iedereen met een enthousiasme dat niet te stoppen is. Twee honden, twee totaal verschillende persoonlijkheden en meteen voel je het verschil. Marley creëert ruimte door zijn rust, Peaches nodigt je uit om mee te bewegen met haar energie.
De deelnemers beginnen te observeren. Wat doet de aanwezigheid van de honden met hen? De één voelt zich aangetrokken tot de beweging van Peaches, krijgt zin om mee te rennen, terwijl een ander haar energie als te veel ervaart. En dan is er Marley, die niets doet om aandacht te trekken, maar toch aanwezigheid heeft. Sommigen vinden zijn afstandelijkheid asociaal, anderen waarderen juist de stilte en de ruimte die hij creëert.
Terwijl je kijkt en observeert, word je je meer bewust van je eigen reacties. Waarom voel jij je aangetrokken tot de ene hond en niet tot de andere? Wat zegt dat over jou? De antwoorden komen langzaam, maar ze zijn raak. Sommigen voelen zich aangetrokken tot Marley, omdat ze behoefte hebben aan ruimte om hun eigen pad te volgen. Anderen voelen zich juist opgewekt door Peaches, die hen uitnodigt om in beweging te komen en verbinding te maken.
De kracht van de workshop komt op onverwachte momenten naar voren. Een van de deelnemers vertelt over haar ervaring met Marley. Toen Marley haar aankeek en verder liep, raakte dat iets in haar. Het gevoel van uitgesloten worden, niet gezien worden. Ze herkende dit gevoel van eenzaamheid uit vergaderingen of feestjes waar ze zich niet aangesproken voelde, waar mensen geen contact met haar zochten. Het was moeilijk om dit te delen, maar toen ze haar verhaal vertelde, gebeurde er iets heel bijzonders: Marley kwam naar haar toe, keek haar aan en ging rustig tegen haar aan staan. Het was een moment van verbinding, een moment waarin geen woorden nodig waren om te begrijpen wat er gaande was. De energie tussen haar en de hond zei alles.
Dit was pas het begin van de dag en het zette de toon. Het gaat niet alleen om de fysieke aanwezigheid van de honden, maar juist om hun vermogen om onbewuste gevoelens en dynamieken te weerspiegelen. In deze ruimte, zonder oordeel, kunnen we onszelf echt observeren. We leren hoe we reageren, wat ons beweegt, en hoe dat doorwerkt in onze relaties met anderen. Een moment van zelfbewustzijn dat de rest van de dag zal doorwerken.